De stok van mijn meester die naar een vreeslijke slang verandert!

Hij kan zich die periode (tussen 1977 en 1979) niet helemaal herinneren, want hij was toentertijd nog een kind van ongeveer vier jaar! Maar als hij probeerde naar die vorige tijden te vliegen, kan hij enkele vage beelden en gebeurtenissen herdenken. Zoals die van de leraar (Lafqih), die in hun dorpje de godsdienstige macht bezat. Daarnaast vormde hij altijd een soort bron van allerlei kennissen over religie en leven; van het gebed tot de zwarte magie!

Maar bij de kinderen symboliseert deze personage altijd naar de gevoelens van de vrees, angst en onrust, voornamelijk was hij streng en straffer. Hij dwingt zijn leerlingen door middel van verschillende manieren om hun opdrachten te doen, met name het leren van de koran uit het hoofd. En als iemand dat niet op goede manier doet, dan wordt met hem erg. Hij wordt vaak bestraft met het slaan op de onder kant van de voeten door een lange stok, die van de takken van de olijfbomen gemaakt is.

Om deze reden was de koranische school in de ogen van veel leerlingen net als een gevangenis, waarin ze de hele dag blijven onder de absolute macht van hun meester, die mestaal door de ouders betaald wordt; hij krijgt elk jaar een vast bedrag voor zijn werk als leerkracht en imam. Tevens krijgt hij elke dag eten van een behorende persoon bij de moskee (een vast lid van de gemeenschap).

Er was eigenlijk een wachtlijst met de namen van alle gemeenschapleden van het dorpje. En op een volgorde manier is het eten elke dag naar hem meegebracht. Dat betekent dat Lafqih een invloedrijke persoon was in de Marokkaanse traditionele maatschappij. Waarom niet? En hij is degene dat allerlei functies en klussen vervult, zoals het verrichten van de dagelijkse gebeden, het leren van kinderen, het toezicht houden op de moskee, het beantwoorden van verschillende vragen, het oplossen van talloze problemen, het lezen en schrijven van briefjes, enzovoort. 

Vanwege zijn gespeelde cruciale rol binnen het dorpje, beschouwen de ouders hem als een goed voorbeeld. Die door hun kinderen moet gevolgd wordt, maar deze kinderen waren echt zielig tegen hun meester die twee tegenovergestelde gedragen draagt; Hij combineerde tussen de goede daden in zijn omgaan met de ouders en de volwassenen, en de slechte daden, ofwel de droge behandeling van de kinderen, tussen het beheersen van de religieuze kennissen en regels, en het negeren van de gevoelens van zijn leerlingen!

Hij was inderdaad een van die zielige kinderen, want hij was ook in dat gespannen sfeer gegroeid. Waarin Lafqih een vreeslijk element in hun leven beschouwd wordt, zonder dat hun vaders dat te weten.  

Eens heeft hij gedroomd dat de stok van zijn meester naar een slang verandert. En hij volgde hem met een gruwelijke opengesperde mond in alle richtingen, om hem te bijten. Vermoeiend probeerde hij zo gauw mogelijk te vluchten, totdat hij op een verschrikkelijke situatie opgestaan werd!

Wegens dat probeerde hij soms trucjes te maken om niet naar de school te gaan; hij deed tegen zijn moeder alsof hij erg ziek is, of hij vertoonde dat hij bang is om alleen naar de school te lopen, vooral was de afstand tussen hun huis en de school meer dan anderhalf kilometer.

Hij bleef in deze koranische school leren circa twee jaar, en ondanks alle die verborgen negatieve gevoelens erover, wordt hij nu trots op die periode, waarbij heel veel koranische verzen uit het hoofd geleerd heeft, en de basisbeginselen van het Arabisch bijgebracht heeft, op een klassieke leermethode waarin de leerlingen met de rietpennen van een traditionele inkt van wol en kool op houtboard schrijven.

Na die periode van angst en vrees heeft de overheid gelukkig een basisschooltje in hun dorpje gebouwd. Ondanks dat hij jonger was, werd hij toegelaten om erin in te schrijven. Zo was hij ontsnappen van de stok van zijn meester die naar een verschrikkelijke slang verandert!

Maar in de loop van de dagen en nachten, ontdekte hij de echte waarde van de moskee en Lafqih, binnen die oude gemeenschap van zijn dorpje, vooral in een tijd waarin geen sprake was van de minste culturele mogelijkheden, zoals: boeken, kranten, televisie, etc.